نگارستان

من توی این شهر، تکه های ارزشمندی از قلبم رو دارم.‌ حتی بچه های زیادی در این شهر، گل‌های خودم بودند.(معلم و مربی شون بودم.) صبح به مدیر سابقم که از همون اول بیش از هر چیزی دوست و همراه و مشوقم بود سر زدم علاوه بر مرکز قبلی چند ماهه که یک مدرسه ی دخترانه هم تأسیس کرده. ( عکس بالا سمت چپ، یکی از دیوارهای مدرسه ست) عصر هم به کافه‌ای تازه تأسیس شده ی دوست دیگری.... شب رو هم در خیابون های محبوب این شهر با اون دوستم که اینجا میزبانمه قدم زدیم و قدم زدیم و قدم زدیم و با یه ایرپاد مشترک گوش دادیم:

کاش تموم نشه سفر با تو، تا همیشه در به در با تو...

و اون تو، برای من دوستم بود و برای دوستم، من بودم.. 

دوستم، هم اتاقی م بود زمان لیسانس اما به واسطه ی شغلش همین جا موندگار شد. 

خب، صدای اذان میاد.. برم نماز بخونم...فی الواقع خودم رو مشغول نوشتن این پست کردم که بتونم بیدار بمونم.